ağaçlara bakıyorum, kuşlara çiçeklere bakıyorum. herhangi ortak yönümü göremiyorum onlarla. sonra gecelere bakıyorum, durumuma bakıyorum. seçtiğim hayatlara bakıyorum ve nefret ettiklerime, kendimi onlara daha yakın hissediyorum. gecelerin, karanlığın her an varolmasını istiyorum. üşüyorum.

bana bakışlara bakıyorum, bazen bedenimden yükseliyorum, kendimi düşünüyorum, ruhumu düşlüyorum. cennet’i arzuluyorum kendimce yarattığım, oraya ulaşamayacağımı bile bile ve etkisizce.

bu durumu değiştirmek ve kendimi iyi hissettirmek aklıma bile gelmiyor benim, çünkü nefret ediyorum. nefrete daha derin bir perspektiften bakamıyorum. duruyorum ve nefret ediyorum. o kadar. daha fazlası değil.

durumları düşünüyorum, düşünceleri düşünüyorum, kafamda yarattığım tipler, kafamda yarattığım hayal dünyası içinde daha da düşüyorum. ışığa bakıyorum, enerjiye bakıyorum. tanrı bu olmalı diyorum, taa ki kendimi görene kadar.

kendimi görüyorum ve toparlayamıyorum. kendimle barışık hiç olmadım ve olmayacağım da. kendime her baktığımda çığlık atasım geliyor, her bir insanı, varlığı yok edesim geliyor. ben aslında kendimi yokediyorum.

yalnız olduğum için mi çirkinliği farkettim, yoksa çirkin olduğum için mi yalnızım?

sorguluyorum…