Bu blogu açalı epey zaman olmuş. O zaman ki düşüncelere bakılırsa eleştiri boyutu, yerini faaliyette buldu. Belki bu blogdaki düşünceler sayesinde şu zamana eriştik. Bu bloga elveda demeyi düşünmüyorum bu nedenle.

Blogu ilk açtığımız yerden çok uzaktayız şu an. Bakıyorum hayatlarımız epey değişti. İnsanlara bakılırsa hala değişiklik yok. Bu yüzden eleştiriye son hız devam etmek zorundayız, doğru yanlış göstermek değil amaç, amaç sadece vurgu yapmak.

Günümüze bakılırsa toplum ve toplumdaki insanın yeri giderek “madde”ye bırakıyor kendini. İnsanların robotlaşma süreci gün geçtikçe artar oldu. Belki de bilim kurgu filimlerindeki robotların hükmü tasviri insanların robotlaşmasından bahsediyordur. Duygular yerini her türlü çıkarcılığa bırakmışken düşünmüyor değilim : Burada ne işim var? Bir şeyleri değiştirmek için uğraşmak yetersiz kalır oldu çünkü. Bazı şeyleri arkamızda bırakmadan ilerleyemiyoruz ne yazık ki. Ve bu çelişkiden ötürü soruyorum bu soruyu. Ya birşeylerin üzerine gidip -faydasız da olsa- zamanımı buna adayacağım, ya da uzaktan seyredip sadece eleştireceğim. Olsun eleştiri de bir yere götürebilir sizi, hiç ummadığınız anda başka bir baloncuğu patlatmış olursunuz ve o baloncuk diğer baloncukları içinde barındırıyordur zaten. Fruko içmeye devam edin ve kalın sağlıcakla… Kış kış bir mazzy star iyi gelir….

MAZZY STAR – CRY CRY

bu aralar feci olarak tipografi olmadı kaligrafiye hayran olur durumdayım. çin, capon derken en iyilerinin arap işi olduğu kanısına vardım.

ahanda bu örnek;

malikanas DA sayfası. süper işler.

not: başımıza üşüşürse telif falan diye kimse bir şey bilmiyor. tamam mı lan?

asla bitecek değildir o, aynı yazdığın kelimeler gibi. sonsuza kadar düşünürsen eğer ki, düşünmek istersin.

yalnızlığını bir yerde yakalarsın -o senin ilham perindir- hayatını analiz etmeye çalışırsın sonra. içkinden bir yudum alırsın. sonra anlamsız kelimeler kafanda anlamlanır. dinlenebilecek en güzel şeyleri dinlersin, okunabilecek en güzel şeyleri okursun, çizilebilecek en güzel şeyleri çizersin. ama güzel nedir?

kelimeleri yoğurup en güzellerini seçersin arasından, asla kimsenin okumadığını bilmene rağmen yazarsın. şöyle göz gezdirirler sadece, sonuna kadar kimse okumaz. o yüzden boşuna çabalama, sadece dışavur!

tanrının, ailenin varlığını düşünürsün, onların hayatın üstündeki etkisini, sonra yalnızlığını düşünürsün. acaba?

paso aynı boku yemekten bıkmışsındır artık, herkes gibi rasyolel-soft bir yaşamı arzularsın, sonra bu yaşına kadar yaşadıkların. eğer denge varsa, bu dakikadan sonra acı çekmelisin, evet! geçmişteki günahlarından arınmak için. gözünden iki damla yaş gelir, asla bilemeceğin geleceğin kararır. en yakınını kaybetmişsindir, ruhunu.

bedenini sorgularsın, karanlıkta asla görünmez ki o.

karanlıktayken gözlerini göremezsin, karanlık tam bir huzur halidir o yüzden. düşünmen gereken reel şeyleri düşünmene gerek kalmaz. alacakaranlık vardır, ve sen varsındır. varoluşunun farkına varırsın işte öyle anlarda, varolmuşsundur çünkü karanlık vardır. karanlık vardır çünkü sen yoksundur.

hayatının kurgusunu tekrar gözden geçirirsin, yaşadığın şeyleri tekrar yaşama ihtimaline bakarsın. ihtimallere şaşarsın, gerçekliklerle kalırsın ancak. farklı yerlere gidersin fakat bu zamanda, asla geçmişte gittiğin zamanda değil.

temiz şeyler dinlemelisin, soft şeyler dinle ki. düşünme!

şehirlerin lağım faresi kokan boktanlığı, toplulukların inancını yitirmişliği.

votkanın kan kokan gerçekliği, durumların habersiz yokoluşu, kayıt tutulamayışı.

inancın içinde eriyiş, aynı anda dünyadan kaçış.

gecesi;

yine aynı bok, aynı bok, aynı bok…

aşırı bir tatminsizlik hali, az biraz içki. parasızlık, başkalarına muhtaç olma, olma! kişiden kişiye değişen yorgunluk, uykusuzluk. kafanı eseni yapma, tüm varlıkları, tüm benlikleri evden kovmak isteği. biraz dengesizlik, biraz yalnızlık ihtiyacı. yapamama, edememe en kötüsü de yaptığını yapamayacağını bilmek, gülümseme gereği duymak. içinden gelen maskesi altında aslında duymak istediklerini söylemek insanlığa. vücudunu kullanma, tüm benliğinle yalan söyleme. yüzüne atılan yumruklara benzeyen garip dokunuşlara, bakışlara aldırmadan etrafına bakmadan çığlık atma isteği.

ekşiyen suratına şeytani bir gülümsemenin hakim olması, ensene vuran saçların yarattığı rahatsızlık.

kovmak.

dandirik votkanın gözler üzerinde etkisi, sonra düşünüş ve hayattan tekrar vazgeçiş hali. aynaya bakış, kendini görüş. hayatı aklama, bu defa da kendinden vazgeçiş hali. yalnızlığı duyumsama tekrar, tekrar duyumsama!

beceremeyip hiç bir şey olmamış gibi ertesi günü bekleme. ne yapacağını bile bile bütün haftayı arzulama.

hayatında bir daha hiç görmeyeceğin, konuşmayacağın insanlarla son bir bakış, elveda.

ve son.

fotoğrafların fetiş yerlerini inceleme ihtiyacı. haklarında yapılan beyin fırtınaları, kocaman hayatı anlamlandırma çalışmaları.

allah’ın bok çukurundaki herkesin kafasının içindekileri bilmek, yalandan hissetmek. hissettiğini sanmak.

bana bakışlara bakıyorum, bazen bedenimden yükseliyorum, kendimi düşünüyorum, ruhumu düşlüyorum. cennet’i arzuluyorum kendimce yarattığım, oraya ulaşamayacağımı bile bile ve etkisizce.

bu durumu değiştirmek ve kendimi iyi hissettirmek aklıma bile gelmiyor benim, çünkü nefret ediyorum. nefrete daha derin bir perspektiften bakamıyorum. duruyorum ve nefret ediyorum. o kadar. daha fazlası değil.

durumları düşünüyorum, düşünceleri düşünüyorum, kafamda yarattığım tipler, kafamda yarattığım hayal dünyası içinde daha da düşüyorum. ışığa bakıyorum, enerjiye bakıyorum. tanrı bu olmalı diyorum, taa ki kendimi görene kadar.

kendimi görüyorum ve toparlayamıyorum. kendimle barışık hiç olmadım ve olmayacağım da. kendime her baktığımda çığlık atasım geliyor, her bir insanı, varlığı yok edesim geliyor. ben aslında kendimi yokediyorum.

yalnız olduğum için mi çirkinliği farkettim, yoksa çirkin olduğum için mi yalnızım?

sorguluyorum…

insan kendini gördüğü kadarıyla vardır, kısmen ve aslen. diğer türlüsü gördüğümüz objelerdir, kafamızın içindeki yaratımlarımız, işte bunlar kısmen var. biz kafamızın içindekileriz, her an oyun oynarız kendimize, daha önce tecrübe ettiğimiz şekilde yaşarız. mesela daha önce bir olaya tepki vermişizdir, eğer o olay ikinci defa başımıza gelirse yine aynı tepkiyi veririz. bir nevi deneyseliz. ama homosapien’ler (hoş, biz verdik bu ismi kendimize.) kesinlikle kategori edilemez. kategorileri baştan bellidir ve baştan bir teslimiyet içindedir. bu teslimiyet kafasının içindekileredir, ne yaparsa yapsın bunları aşamaz. kendi bedenine hapsolmuştur.

insan her an kaybetme korkusuysa yaşar, bu yüzden içindeki peygambersel yaradılışı kestiremez. kendini her daim aciz bir varlık olarak görür, ruhunu özgürleştiremez.

ne mevlana yapabilmiştir bunu, ne sokrat ne platon. çünkü onlar şahsına münasır değildir. etrafındaki müritlere hasiktir çekememişlerdir, acınası olan bu durumdur. onlar bir tanrı olarak putlaşmıştır kafalarda, kimse hissetmemiştir onları. sadece görmüştür, sadece konuşmuştur onlarla. kafalarını bir kere kaldırıp bakmamışlardır gökyüzü ne renk diye, ya da ben niye burdayım diye sorgulamamışlardır kafalarında. kafaları, gözleri öylesine lanet, öylesine şehvetli ve seksi bir cennet imajıyla perdelenmiştir ki, kimse -her kimse- doğduğu yerde ölmüştür, bir adım bile atamamıştır.

bizim modern insan dediğimiz kavramın, daha doğrusu modern insanların oluşturduğu komunitenin de bundan aşağı kalır yanı yoktur, modern insanların temeli daha ilk insanın yaradılışında (bana göre varoluş, neyse…) atılmıştır. bu temel o kadar sağlam oturmuştur ki, insanın kendi kendine bok atabilmesini olası kılmıştır. hatta kendine bok atmaktan ziyade, ruha da bok atmaktasıdır asıl konu ve beni bu ilgilendirmektedir..

size ne?.

ben ölüyorum evet, ya da kendi kendime çürüyorum. ama attığım her adım gibi bunu da bilinçli yapıyorum. gerçi biliyorum bilinç bir hastalıktan ibarettir, ama ben böyle mutluyum. siz kimsiniz ki, beni sorguluyorsunuz. siz sadece… ben sadece kafamda yarattığım dünyada yaşamaya çalışıyorum. dünya desem yanlış olur gerçi, çünkü dünyevi olan her şeyden tiksiniyorum. bana sarıldınız mı ki beni tanıyorsunuz, ya da kaç defa beni dinlediniz?.

bu hayatı çok güzel yaşamak eminim ki hepinizin hayalidir ve sizin hayaliniz ise benim de hayalimdir.

eyvallah…

ama bir kere benimle oturup aşkın şarabını içmediyseniz, yine eyvallah.

eyvallah, sizi seviyorum…

ki bu da insanın o an zaten olmayan vasfını daha da vasıfsız hale getirmekte, hani mutlu olduğumuzu düşündüğümüz bir kaç saatlik eğlencelerden de kendimizi muaf hissetmemizi sağlamaktadır. düşünün ki yarın yapmanız gereken bir iş var, ya da girmeniz gereken bir sınav. eğer o bir zorunluluksa size işkence gibi gelecektir hiç şüphesiz. onu zorunluluk haline getiren şeylerden bahsetmiyorum çünkü kendime yasakladım onları, sadece düşünebilirim ancak ona izin var.

kendimden bahsedeceğim biraz…

ben hayatım boyunca kendimi anlatmakta hep zorluk çekmiş bir ikinci olarak yaşadım, öyle yorumlandım, öyle adlandırıldım. yaptığım her şeyde, attığım her adımda hep ikinci olacağımın bilincindeydim ve bunun ezikliğinde. rahatsız bir kişilik doğurdu bu. ailesi veya arkadaş çevresi tarafından çok sevilen ayrıca içten içe nefret edilen bir tip doğurdu. maymun iştahlı, yapacağı işten yarın tiksinecek ve bu düşünceler bağlamında o an yapacağı işi zor yapan ya da hiç yapmayan birini doğurdu. ben kendim doğmadım, sonradan oldum. düşüncelerim, duygularım, hissettiklerim beni doğurdu ve eğer ben böyle biriysem böyle biriyimdir, ben istediğim için değil. olması gerektiği için böyledir bu. mükemmellik çok uzağındadır, sen sadece ikincisindir. sana bugün gördüğün birincinin baktığı açıdan bakar hayat. çok iğneleyicidir, hani öyle olmasa bile bakışlar seni rahatsız eder. o gün yaşadıkların bunu konfirme eder sadece, o gün gördüğün yüzler, konuşan ağızlar, bakan gözler…

bu ikincilik içgüdüsü, yapmak istediğin ya da varmak istediğin hedefler önündeki en büyük engellerdir, pürüzleri engele dönüştürür. düz bir ipi alır, kördüğüm eder, sen bakakalırsın. ama bu sen istediğin diye değildir, olması gerektiği içindir. kendin gibi düşünen birilerini bulmak için gezer durursun, fikir almak için; ama unuttuğun nokta onların arkalarına bakmaksızın bu engelleri aştığıdır. sen yine bakakalırsın. ölmüş yazarları okursun, kafka okursun, bukowski okursun. sonra bu seni biraz rahatlatır; taa ki hiç bir zaman onlar gibi yazamayacağını anlayana kadar.

enstrüman çalan arkadaşlarına bakarsın, biraz cesaretlenirsin. müzik senin ruhundadır çünkü, hiç bir zaman seni terketmeyeceğini bildiğin tek arkadaşındır; müzisyenlerin etten kemikten insanlar olduğu bakış açısını kazandığında alırsın eline bişiler. denersin, sonra birinci gelir, güzel bişiler tıngırdatır. sen yine bakakalırsın.

yolda yürürken aklına olur olmaz film sahneleri gelir ve sebepsiz yere sende bir istek doğar. bergman seyredersin, aranofski seyredersin, fatih akın seyredersin cesaretlenirsin biraz. taa ki hiç bir zaman öyle bir imkanın olmayacağını anlayana kadar.

arada sırada internette, bilimum galeride, müzede sanat eserlerini incelersin. görsel bana göre dersin, gözle alakalıdır, gözün bu zamana kadar en etkin kullandığın organındır çünkü, onsuz bir hiçsindir. sonra bir iki bişi çizersin, birinci gelir ve… gerisi malum. bu sefer bakakalmazsın ama. içten içe ağlamaya başlamışsındır. tam geri dönüş yokken önüne farklı alternatifler çıkar, sırf o pürüzü aşamayacağını düşündüğün için farklı yollara saparsın, kendinle başbaşa. bohçanı toplarsın kafanın içine ve yürümeye başlarsın. bir iki adım atarsın, mutlu hissedersin kendini. bir iki adım daha, biraz yorulursun. son adımlara doğru artık durum vahimdir, kafandakileri o yolda bırakmışsındır, geri dönüş yoktur, tekrar toparlayamazsın onları. ve tekrar en aptal bakışını takınır, öylece diz çökersin.

insanlarla konuşman gerekir, konuşursun. akşamında, evine döndüğünde tekrar yalnız olacağını bile bile. ve yalnızsındır. kendinle başbaşa kalırsın, ikinciliğin tadını çıkarmaktır bu. önemsenmezsin, kimse o an nerede olduğunu, ne düşündüğünü önemsemez. umurlarında değilsindir, bu da sana yüksek oranda rahatlık sağlar, bağımsızsındır çünkü. evet ikincisindir, ama kimsenin umrunda da değilsindir. birincinin sorumluluğu yoktur üzerinde, kahraman değilsindir.

hayatının hiç bir döneminde popüler, ya da tanınan olmayacağını bildiğin için çağa küsersin, çağı baltalarsın. sonra ne kadar anlamsız olduğunu anlarsın, susarsın. sevgi gereklidir, işlerin yolunda gitmesi için. “gül ki hayat da sana gülsün”‘ü motton yapmışsındır bi kere, diğeri oynamak olur. iyi değildir yani.

yemeği sadece ihtiyacın olduğu için yersin, rahatsızlık hissetmemek için işersin, sıçarsın. zevk almazsın bu yaptıklarından, yapmak zorunda olduğundandır belki, anlam veremezsin ki. anlam verdiklerinde hep yanılmışsındır, yamuk hatta belki de ters bir açıdan bakıyorsundur çünkü hayata, bunun ihtimal dahilinde olması bile bir kanıttır.

gecelerin vardır senin, gündüzler rahatsızlık verir. hele akşamlar… güneşin batışını bekler durursun. güneşin doğuşunu hayranlıkla, biraz da uykulu gözlerle izlersin.

aynaya bakarsın, bu düşüncelerin pekişir, düşünürsün; yarın ne olacak acaba diye. saatler ilerler, zaman geçer, harcarsın zamanını ama senin aklında o dün gördüğün yansıma vardır.

sisli havalar ilham verir, yalnızlık ilham verir, hayat ilham verir ve yazarsın.

ikinci olmak böyle birşeydir işte, anlamsızdır. rasyonel bir getirisi yoktur, sana para kazandırmaz, seni mutlu etmez. ama aklının bi kenarında seninle birlikte yaşayacak bir realitedir anlamsızlık, ikincilik. dumur olmuş gözlerle ekrana bakarsın, harfler arasında kaybolur gidersin…

not: aynı yazı itüsözlüğün konsepte aykırı fasilitesinde yayınlanması ardından dank etti bir bloğa sahip olduğum, buraya da koyayım dedim kendisini…

çok uzun yazasım yok…

 ama denyolar nedense artıyor günden güne.sen kin besle birine bahane belirt,gerekçe diye.akıllı san kendini.ulan salak olsak neyse.yada neyse abi melankoli iyidir.anladınız siz.hadi eyvallah

Döngü…Dön dolaş yine buluyor seni.Denedim sosyalleşmek istedim;oldu da.Oldu ama yetmiyor demekki.Yalnızlık deyince kötü bişi mi geliyor aklıma?Elbette hayır.Aslında dikkat edersek hepimiz yalnızız.Yani kendimizle başbaşayız sadece.Diğer insanlar,eşler,dostlar hepsi birer oyuncu etrafımızda.Faydalı da olsa…,

Sıkıldığımız vakit,bunaldığımız zaman hep yalnız kalmak isteriz.Kendimizle başbaşa kalmak, ruhumuzu dinlemek; ona kulak vermek.Aslında kendimizi bulmak.Belki de ermek! Bana kalsa yalnızlık insanı olgunlşatıran büyük bir faktör.Hayat denilen oyunda başrolü üstlenmek için bir eğitim gibi…Düşünceler, duygular yalnız kalınca körelmez asla.Tersine artar; bastırılır sadece.

Neresini anlatsam diye düşünüyorum.Ama anlatmak değil amacım; yalnızlığın tadını bilmek gerek.Hayattan bunaldığınızda kendinize kulak verin ve bırakın diğerlerini.Dinleyin ne demek istediğinizi… Yaşam hep iyi insanlarla geçecek diye birşey yok,kötü insanlar size zarar verdiğinde yalnız kalmayı tercih etmek en doğrusu olacaktır…Denedim ve daha huzurluyum…Mutluluk için….

ne kadar hoş değilmi…PARA!istediğini al, iç, sıç, gez, toz,.istediğin herşeyi al.Mutlu ol(!)Ya sabah olunca?Yine aynılarını yap.Ya diğer sabah?ya 10 sabah sonrası yada 100 daha fazlası….İmkanım var benim, herşeyi yaparım ben.Yaparım elbet te,param var benim.Diğer insanlar kimin umrunda.Çünkü rahat büyüdüm.Hiç sordummu kendime ben ne kadar mutluyum?Mutluluğu tattımmı?Tadı nasıl.Para verebiliyor mu bunu?Olaya böyle yaklaşmak klasik gibi ama döngü bu.Zenginlik neden yetmez.Herkes cevabını biliyor.Tüm varlıklı(!) olan insanlar.Yaptıkları kaçmak,gerçekten korkmak.Acı sonu kabullenmek yerine para ile onu sıvamak.

Ne demek para ile acı sonu sıvamak!Mutluluğun formülünü aramak bi nevi.Para ile herşeyi satınalabilme psikolojisinin getirisi.varlıklı(!) ailelerde büyüyen gençleri görüyoruz.Hepsinin ruh sağlığı bozuk normalde.Patlamaları kötü oluyor.Tencere misali,buhar basıncı!Paran alır conversi,alır pantolonu, alır yemeği,alır kitabı.conversi giymedikten,yemeği yemedikten,kitabı okuyup aklı kullanmadıktan sonra ne ömnemi var…Demekki olay para da bitmiyor.Aptal olan hep aptaldır.Aklını kullabilen en zenginden daha zenginidr çünkü maddiyata yöneleceğine manevi boyuta yönelir.Varın gerisine siz karar verin…